Liczba mieszkańców Albanii zmalała po 1998 roku o ponad ćwierć
miliona wskutek emigracji do Włoch i Grecji. Przyrost naturalny
niegdyś najwyższy w Europie (w latach 1960-1985 w granicach 2,5-3%)
stopniał do 0,8% w 2003 roku. Według oficjalnych danych kraj niemal
jednolity etnicznie: 95% Albańczyków, pozostali to głównie Grecy –
3% i Macedończycy; poza granicami kraju żyje blisko 2 mln osób, z
czego 1,3 mln w Kosowie, ponad 200 tys. w Grecji i przeszło 170 tys.
we Włoszech.
W rzeczywistości od 1989 roku nie przeprowadzono w Albanii spisu
powszechnego w którym obywatele mogliby swobodnie deklarować swą
narodowość. Wśród mniejszości zamieszkujących Albanię należy
wymienić Greków, zrzeszonych od 1991 roku w organizacji Omonia,
zamieszkujących głównie w południowej części kraju, Macedończyków
zrzeszonych w 4 towarzystwach: MIR, Gora, Med i Prespa,
reprezentowanych przez partię polityczną-Macedońska Partia na rzecz
Integracji Europejskiej Albanii. Macedończycy zamieszkują południową
i wschodnią Albanię regiony Mala Prespa i Golo Brdo oraz duże miasta
Elbasan i Tirana. Ponadto Albanię zamieszkuje pewna liczba Wołochów,
Romów i Czarnogórców.
Średnia gęstość zaludnienia 131 osób/km², ale w okolicach Tirany
przeszło 3 razy większa, podobnie na wybrzeżu koło Durres, obszary
górskie na wschodzie bardzo słabo zaludnione. Dane z 1930 r.: 70%
muzułmanie sunniccy, 20% prawosławni, 10% katolicy. Obecnie 60%
stanowią bezwyznaniowi. Po epoce komunizmu można dostrzec pewien
wzrost religijności. Jedynym większym miastem jest stolica Tirana,
ponadto kilka miast liczy co najmniej 50 tys. mieszkańców. Stopień
urbanizacji jest dość niski – 45%