Lasy ochronne

Są to lasy o szczególnych walorach przyrodniczych, uznane zgodnie z przepisami o ochronie przyrody za rezerwaty. W roku 2005 zajmowały w Polsce ponad 30% powierzchni leśnej (w Lasach Państwowych 48,9% powierzchni leśnej). Lasy te spełniają m.in. następujące funkcje:
lasów glebochronnych i wodochronnych (zabezpieczających gleby przed erozją i wysuszeniem jak również zabezpieczające cieki, zbiorniki wodne i wododziały),
lasów klimatycznych - chroniących mikroklimat obszarów urbanistycznych i przemysłowych,
lasów rekreacyjno-wypoczynkowych spełniających rolę wypoczynkową dla ludzi,
lasów uzdrowisko-klimatycznych - chroniących warunki i obszary uzdrowiskowe.

Lasy ochronne, zgodnie z zapisami w Ustawie o Lasach, mogą być uznane lasy, które:
chronią glebę przed zmywaniem lub wyjałowieniem, powstrzymują usuwanie się ziemi, obsypywanie się skał lub lawin,
ograniczają powstawanie lub rozprzestrzenianie się lotnych piasków,

- określane często jako glebochronne;
chronią zasoby wód powierzchniowych i podziemnych, regulują stosunki hydrologiczne w zlewni oraz na obszarach wododziałów,

- określane często jako wodochronne;
stanowią drzewostany nasienne lub ostoje zwierząt i stanowiska roślin podlegających ochronie gatunkowej,
mają szczególne znaczenie przyrodniczo-naukowe,

- gdzie zakładane są na przykład parki narodowe;
mają szczególne znaczenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa, (np poligony),
są trwale uszkadzane wskutek działalności przemysłu,
są położone:
w granicach administracyjnych miast i w odległości do 10 km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców,
w strefach ochronnych wokół sanatoriów i uzdrowisk,

- określane jako strefy zieleni wysokiej, lasy krajobrazowe, rekreacyjno-wypoczynkowe;
są położone w strefie górnej granicy lasów,

- z przeważająca funkcją wodo i glebochronną oraz przeciwwietrzną.